يه هديه زندگي كنيد و وزن عشق رو بلند كنيد

اگر يك پدر و مادر خوب صحبت مي كند و به طور درست به عنوان مدل نقشه براي فرزندشان رفتار مي كند، رشد سالم فرزند به دست مي يابد.

ولي به نظر مي رسد كار ساده اي براي پدر و مادرمان ممكن نيست. چرا اين چنين است؟ما مي توانيم اين را از دو نگاه به نظر بگيريم.

اول، آيا مي‌توانيد وقتي بچه‌تون چيزي را كه مي‌گوييد رفتار تغييري را نمايش مي‌دهد غيرمستقيم باشيد؟اين است، دوم، آيا مي توانيد احساسات خود را در زمان آموزش دادن يك بچه كه اشتباه كرده است مديريت كنيد؟

پس بايد چيكار كنيم؟

اگر پدر و مادر خواستند وقتي به بچه‌هايشان آموزش دهند، بايد از يك اصل بنيادي پيروي كنند، يعني: فرزند را به عنوان يك شخص از كارهايي كه انجام مي‌دهد جدا كنيد.

متاسفانه، پدر و مادر ما فقط مخالف انجام مي دهند، اغلب كاري كه بچه با شخصيت بچه انجام مي دهد را تركيب مي دهند. ما هميشه عادت داريم كه يك ليك منفي روي بچه هايمان قرار دهيم وقتي اشتباه مي كنند. براي مثال، اگر بچه نمي تواند يك مشكل ساده انجام دهد، شما يك "احمق"،يك خوك احمق و همچنين. اين خشونت حرفه اي بالاخره به كودك آسيب مي دهد!ولي پدر و مادر ما از اين خبر ندارند، ولي فرزندان را ملامت نمي كنند، و با ارتباط با فرزندان دري نمي كنند!در حقيقت، اين همه نتيجه بدي از دست دادن "ديدن" بچه هاي ما است.

مهم است بدانيم كه دليل مثبتي پشت همه رفتارهاي متحرك كودكان ما وجود دارد، ولي در خشم ما، هواي داخلي آنها را ناديده مي‌گيريم و "به حق" آنها را سرزنش مي‌كنيم، در حالي كه زنجيرهاي "ناداني" و "نافرماني" را مي‌گذاريم.

پس هنگامي كه رفتار فرزندت به عنوان پدر و مادر درك ناراحتي يا غير درك كننده است، مي توانيم از خودمان سوال بپرسيم: فرزندت با انجام اين كار به من چي مي گويد؟آيا او نيازهايش را بيان مي كند؟

وقتي پدر و مادر در وضعيت آروم هستيم و تفكرش مي كنيم، نصف مشكل قبلا حل شده، يادت باشه: آگاهي شروع تغيير است.